Lissabon, 1 juni 2011, 16u48, JPEG L 1050151

In Belem kabbelt rustig de Taag, aan de oever worden de grijze keien nat en kleuren zwart door het voorbij stromende water. We wandelen rondom het praalgraf van Vasco da Gamma in het Hiëremonietenklooster. De lucht is koel, de tegels vertonen slijtsporen van talloze sloffende pelgrims, kloosterlingen en toeristen. Het graf is statig: een liggende oude man met lang gewaad en dode, slapende ogen. Ons oog dwaalt langs de in gebed samengehouden handen, de fijne enkels, de spitse rechtopstaande voeten, naar een onooglijk klein ornament iets verderop, een futiele versiering aan een zuil. Het bijna avondlicht en het schemer van onze eigen voorovergebogen schaduw brengt alles terug tot zijn essentie.
We fotograferen, discreet, dit kleine fragment en verlaten de Jeronimos kloosterkerk.
In het atelier zal, maanden later, dit moment dat een onverschilligheid blootlegde, de aanzet geven tot een vormgeven naar iets dat was, maar niet meer met dat moment verbonden is. Een nieuw beeld, een herinnering aan dingen die er nooit geweest zijn. Het vertaalt zich naar een wens, een gebod tot een derde persoon, tot een ruimte, tot een moment, een subjonctif impératif: que chose soit!

Wij hebben voor onszelf ruimte nodig, zowel in tijd als in plaats. Ons bewegend zoeken brengt ons naar verre of nabije locaties, waar we met een opzettelijke opmerkzaamheid ons blijvend verwonderen over de realiteit. Het snelle en onopvallende digitaal fotograferen, soms zelfs op plaatsen waar dit niet mag of hoort, geeft ons een grote vrijheid in het transporteren van beelden over tijd en ruimte heen. Terug in het atelier schenkt de ‘vergetelheid’ ons opnieuw de vrijheid om een totaal nieuw beeld op te bouwen.
Op het doek overstijgt het geschilderde het fotobeeld. In de schaalaanpassing en de handeling van het schilderen transponeren wij het gebeurde naar een nieuw zijn. De wereld van het benoemde beeld, van het anekdotische is door de schilderkundige handeling gereconstrueerd tot een beeld dat niemand nog kan zien; tot een herinnering aan de dingen die er niet zijn.