ENGLISH

Eleen Deprez — A fish, whale or dolphin

Eleen Deprez — My visit to the estate

Eleen Deprez — On collaboration, the studio and visual material

------------------

DUTCH

Eleen Deprez — Een vis, walvis of dolfijn

Eleen Deprez — Mijn bezoek aan het landgoed

Eleen Deprez — Huisbezoek

Eleen Deprez — Over samenwerken, het atelier en beeldmateriaal

------------------

Mijn bezoek aan het landgoed

Een geheime bunker met slechts weinig landgoed, staat lomp en onbeholpen te kijk. De postbus draagt een andere naam. De oprit ten einde gewandeld leest de pelgrim ‘L’Albatros’. Golvende dakpannen en solide muren met hier en daar een onooglijk raampje. Het muurtje verbindt nog steeds de gebouwen; hier stond Reve in vuile broek en zwarte hoed.

Binnen was het altijd zo koud, althans volgens de zeldzame gasten. Een schrijfaltaar met uitgelopen inkt. Een pikhouweel tegen de muur, twee gebouwtjes en treurige rommel die enkel Reve zelf geslaagd had kunnen beschrijven. In de blik van de Reviaan echter wordt alles met betrekkelijke bijzinnen aangevuld: het schrijfaltaar waaraan ‘Lieve jongens’ werd geschreven, de citerne die jarenlange inspanning vergde, de douche die uitsluitend door Reve zelf ook als toilet gebruikt mocht worden. Een eenvoudig schrijn voor de Maagd, gehouwen in de rots. Door het ontbreken van een suppoost worden de objecten betast en bevoeld en zelfs in het schijtgat wringt zich een observerende blik. De telefoon staat er nog, enkele notities in het onmiskenbare handschrift. Kolenemmers en een dood vogeltje. ‘De leerschool der liefde’ van Flaubert. En aan de muur een stafkaart: Dit is Mijn Berg.
Maar waar stond Reve wanneer een wrede buiging zich verhief in zijn zware werkbroek, waar is de neurotische ziel, de tastbare droefheid? Waar leefde Reve, in deze zelf-gebouwde strafcel? Zelfs in de intimiteit van zijn eigen geheime huis, blijft Reve slechts een personage. Matroos vos komt hier allang niet meer, en de enige wiens geslacht zich hier nog dreigend verheft is de hond van de buurvrouw die indringers op een afstand probeert te houden. Beneden, in La Paillette, staat de waterkraan er nog, met leeuwenkop. Het tennisveld ernaast is verlaten. De geile jongens die Reve tijdens het watertappen graag gade sloeg zijn al lang vertrokken en hun witte sportbroek reeds lang ontgroeid.

— Eleen Deprez in Reniere&Depla 2005-2009